اي فسانه ...فسانه ... فسانه * نيما*

روزگاري گرفتار بودم
درهواي رخ ياربودم
كم نبودم چه بسيار بودم
اي فسانه ... فسانه ...فسانه
اي مرا از گذشته نشانه
شب چو عابد به يك تارمويش
درعبادت به آن قبله رويش
سجده كردم به آن خاك كويش
اي فسانه فسانه فسانه
زيستن را توبودي بهانه
ماهرويم تو بودي توبودي
هرچه بودي وجودم تو بودي
قبله ، مسجد، سجودم تو بودي
اي فسانه فسانه فسانه
اي به شعرم سرود و ترانه
سالها راز دل را نگفتم
سوختم باتو اما نگفتم
سرّ عشقت به پستو نهفتم
اي فسانه فسانه فسانه
اي چو گنجي نهان زير خانه
وه چه آسان تو پرواز كردي
بررقيبم تو رخ باز كردي
بازي عشق آغاز كردي
اي فسانه فسانه فسانه
جز دورغي نبود اين ميانه ... (تك مصراع اي فسانه را از مرحوم نيما يوشيج به عاريت گرفتم)  
                           .....................ايرانجو................